Οδοιπορικό στο χωριό Δορά, με τα λυκόπουλα!!

Ένα ηλιόλουστο, ζεστό πρωινό, μήνας Ιούνιος, ένα μικρό λεωφορείο μια μικρή ομάδα μικρών εξερευνητών διασχίζει το δρόμο προς το χωριό Δορά!

Το χωριό Δορά, βρίσκεται στην επαρχία Λεμεσού, αλλά υπάρχει και δρόμος που σε πηγαίνει από συντόμι και σε μισή ώρα βρίσκεσαι εκεί!!

Με το που αφιχθήκαμε, μας κόπηκε η ανάσα αφού μπροστά μας είχαμε μια πολύ όμορφη εικόνα! Ένα χωριό κτισμένο όλο εξ ολοκλήρου με πέτρα, με την παραδοσιακή κυπριακή αρχιτεκτονική, να ξετυλίγεται μπροστά μας…

Αφού φθάσαμε στην πλατεία του χωριού, αποχαιρετίσαμε τον οδηγό μας, που μας μετέφερε στο χωριό και κινήσαμε να βρούμε τον κοινοτάρχη του χωριού.

Όσοι κάθονταν στον καφενέ, μας καλημέρισαν με γελαστά πρόσωπα, φιλόξενα μάτια στο χωριό τους και κάποιος χωριανός σηκώθηκε και ήρθε να μας συνοδεύσει στο σπίτι του κοινοτάρχη.

Εντυπωσιακή εικόνα με τους πετρόκτιστους δρόμους, σπίτια, πλατεία, λουλούδια να ομορφαίνουν το τοπίο εδώ κι εκεί, δέντρα με τους καρπούς επάνω, σου κόβεται η ανάσα!

Φτάσαμε στο σπίτι του κοινοτάρχη όπου μας υποδέχθηκε η σύζυγος του με πλατύ χαμόγελο και χαρα και μας εξήγησε που ήταν το μέρος όπου θα διανυκτερεύαμε.

Όταν βρήκαμε το σημείο αυτό, μια άλλη κυρία, με πολλή φιλοξενία μας έδωσε το κλειδί και μας είπε πως ότι θέλαμε ήταν δίπλα μας να μας εξυπηρετήσει, μια και το σπίτι της είναι δίπλα από το μέρος διαμονής μας.

Αφού μπήκαμε στο χώρο της διανυκτέρευσης μας και ετοιμάσαμε τα πράγματα μας για το βράδυ, η ομάδα είχε σαν αποστολή να εξερευνήσει και να γνωρίσει το χωριό.

Διασχίσαμε την πλατεία και κατευθυνθήκαμε προς την μεγάλη εκκλησία, η οποία είναι αφιερωμένη στην Αγία Μαρίνα και βρίσκεται στο μέσον του χωριού. Δίπλα από τον περίβολο της εκκλησίας, υπάρχει ένα μικρό κηπάκι στο μέσον του οποίου βρίσκεται η προτομή ενός αγάλματος το οποίον ανεγέρθη εις την μνήμη του 17χρονου ήρωα, του μέχρι πρότινος αγνοουμένου Ανδρέα Σάββα, που τον σκότωσαν οι τούρκοι στην εισβολή. Βρέθηκαν πρόσφατα τα οστά του και θάφτηκε στη γη που τον γέννησε στη Δορά! Επίσης, υπάρχει ακόμη ένα μνημείο στην είσοδο του χωριού το οποίο είναι εις ανάμνησην του ήρωα Ντίνου Παύλου που σκοτώθηκε κατά το πραξικόπημα πέφτοντας κι αυτός όπως και όλοι οι ήρωες του Ελληνισμού μαχόμενος υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Αφού ξεκουραστήκαμε και απολαύσαμε την πανέμορφη θέα από το σημείο εκείνο, αποφασίσαμε να ανεβούμε το δρόμο στο βουνό που οδηγεί στην Παναγία την Φωτολαμπούσα. Η παράδοση λέει, ότι εκεί που είναι κτισμένη σήμερα η εκκλησία της Αγίας Μαρίας, κάποτε οι χωριανοί και οι μαστόροι που έφεραν προσπαθούσαν να κτίσουν την εκκλησία που θα ήταν αφιερωμένη στην Παναγία την Φωτολαμπούσα. Όλη μέρα έκτιζαν την εκκλησία και το βράδυ χαλιότανε και οι πέτρες μαζεύονταν στο σημείο όπου είναι σήμερα κτισμένη η εν λόγω εκκλησία.

Αυτό συνεχιζόταν μέρες, τότε, να κτίζουν, να χαλά και να βρίσκονται οι πέτρες στοιβαγμένες στο ίδιο σημείο του βουνού κάθε μέρα  ώσπου στο τέλος αντιλήφθηκαν ή/και φωτίστηκαν από την Παναγία, ότι έπρεπε να κτιστεί η εκκλησία Της σε εκείνο το σημείο!

Πραγματικά την έκτισαν εκεί, και για να πας εκεί πρέπει να ανεβείς 150 σκαλιά, τόσο ωραία και ομαλά κτισμένα που τα ανεβαίνεις χωρίς ιδιαίτερο κόπο!

Αφού προσκυνήσαμε και προσευχηθήκαμε στην χάρη Της, καθίσαμε για λίγο έξω στην αυλή της εκκλησούλας. Η θέα, μοναδική, σε ηρεμεί τόσο πολύ και γαληνεύει την ψυχή σου ως τα τρίσβαθα της…

Μεσημέριασε σχεδόν και ήταν ώρα να γυρίσουμε στο μέρος όπου θα μας φιλοξενούσε για την διανυκτέρευση μας και κολατσίσαμε.

Ένα μεγάλο ταψί με φρεσκομυρωδάτα μακαρόνια του φούρνου, το οποίο ετοίμασε για μας η γιαγιά Μαρούλα μας περίμενε … υπομονετικά!!

Τα λυκόπουλα και το επιτελείο, ετοιμαστήκαμε και απολαύσαμε το ωραίο μας φαγητό και μετά δόθηκε ώρα για ανάπαυλα ή παιγνίδι!

Αργότερα, ακολούθησε εκπαίδευση με κύριο θέμα την κατασκήνωση. Τον επόμενο μήνα θα έχουμε την μεγάλη κατασκήνωση των Συστημάτων της Πάφου, στα Πλατάνια, που είναι ο κατασκηνωτικός χώρος του Σώματος Προσκόπων Κύπρου, έτσι ετοιμάζουμε τα παιδιά μέσα από παιγνίδια και εκπαίδευση, γρίφους και ιστορίες ώστε να είναι έτοιμα και να μην τους φανεί σαν μεγάλη φουρτούνα αλλά αντίθετα να νοιώθουν μικροί εξερευνητές έτοιμοι για δράση!

Το απόγευμα, μετά το απογευματινό δροσιστικό ρόφημα μας και κέικ που μας ετοίμασαν οι μαμάδες μας και σερβίραμε στα λυκόπουλα μας, κινήσαμε να εξερευνήσουμε το πανέμορφο αυτό χωριό. Διασχίσαμε τις οδούς

Της Μούττης και της Πλάκας, και δεν σας κάνω καθόλου πλάκα, αλλά βρεθήκαμε μέσα σε πανέμορφα στενά, γραφικά δρομάκια, όπου οι νοικοκυρές και οι γιαγιούλες μας χαιρετούσαν εγκάρδια και μας καλούσαν στα σπίτια τους για να μας τραττάρουν γλυκά του κουταλιού και καφέ. Μας έκαναν να νοιώθουμε πολύ ευπρόσδεκτοι στο χωριό τους, το οποίο νοιώσαμε σαν δικό μας, από την πρώτη στιγμή!

Περπατήσαμε στα στενά μα τόσο όμορφα δρομάκια που μοιάζουν με αυτά του Ομόδους, θαυμάσαμε την τελειότητα και την μαεστρία της κατασκευής σκάλων όπου υπάρχουν ανώγια, τις παλιές ξύλινες ή και σιδερένιες πόρτες, ακόμα και σε γκρεμισμένα σπίτια που βρήκαμε στο διάβα μας, σταθήκαμε και με ευλάβεια κάναμε πράξη τα όσα μαθαίναμε στην εκπαίδευση μας μέσα από εικόνες και σημειώσεις για το πώς έκτιζαν οι πρόγονοι μας τα σπίτια τους, για τα βολιτζια, τα πιθάρια, τον φούρνο. Ακόμα και την διαρρύθμιση του σπιτιού. Ερείπια μεν, θησαυρός στα μάτια μας δε. Πολλά πεύκα και άλλα δέντρα δασικά και παραγωγής υπάρχουν παντού στο χωριό και το στολίζουν αλλά και προσφέρουν μια ηρεμία, μια ομορφιά, μια παραδεισένια εικόνα. Κάποιος κάτοικος μας πληροφόρησε ότι και η Δορά ανήκει πλέον στην ομάδα των χωριών που θεωρούνται μοναδικά και προστατευόμενα λόγω της μοναδικότητας τους στον τομέα της αρχιτεκτονικής και της παράδοσης.

Περπατώντας στα στενά σοκάκια και γεμίζοντας με φωνές και τραγούδια τις γειτονιές, ανακαλύψαμε και δύο αδέλφια, τα οποία είναι και αυτά πρόσκοποι κάποιου συστήματος στην Λεμεσό και επισκέφθηκαν το χωριό τους για το τριήμερο.

Το απόγευμα και προτού ο ήλιος μας αποχαιρετήσει για να βουτήξει στην θάλασσα για το απογευματινό του μπάνιο πριν κοιμηθεί, ακολούθησε αγώνας ποδοσφαίρου και τα λυκόπουλα μας έπαιξαν μέχρι που χόρτασαν παιγνίδι. Ο κοινοτάρχης του χωριού και ο πάτερ της εκκλησίας της αγίας Μαρίνας, μας επισκέφθηκαν και μας καλωσόρισαν επίσημα στο χωριό.

Ακολούθησε το πρόγραμμα μας κανονικά με την εκπαίδευση μας να ολοκληρώνεται και ακολούθησε χειροτεχνία όπου δημιουργήσαμε μαγνήτες με το προσκοπικό σήμα και ημερολόγια του νέου έτους με εικόνες από την ζωή του Μόγλη στην Ζούγκλα.

Επειτα είχαμε το δείπνο μας με νόστιμους κεφτεδες που έφτιαξε η μαμά Κούλα για μας και ρυζι πιλάφι. Τα λυκόπου έφαγαν με όρεξη και χαρά και μετά ετοιμάστηκαν για το lamp fire αφού δεν ήταν εφικτό να ανάψουμε φωτιά.

Αργά το βράδυ, όλοι αποκοιμηθήκαμε πέφτοντας σε ένα γλυκό ύπνο, ένα ύπνο που μόνο σε χωριά μπορείς να κάνεις όπου ο αέρας είναι πεντακάθαρος και μυρίζει πεύκο και ανθούς!!

Το πρωί ξυπνήσαμε και αφού μαζέψαμε τα πράγματα μας, ετοιμαστήκαμε και πήγαμε στην εκκλησία της Αγίας Μαρίνας. Τα λυκόπουλα μας, με προθυμία βοήθησαν κατά την Θεία Λειτουργία κρατώντας τα Εξαπτέρυγα. Ακολούθως κοινωνήσαμε όλοι και μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας πήγαμε στο εστιατοριο όπου πήραμε το πρόγευμα μας.

Εκεί οι χωριανοί μας ενημέρωσαν για τον Βράχο της Παναγίας και ο κύριος Γεδεών, ο καουμπόη, όπως τον φώαζαν χαιδευτικά τα λυκόπουλα προσφέρθηκε και μας ανέβασε ΄με το αυτοκίνητό του στο σημείο που βρίσκεται η πέτρα αυτή. Περάσαμε μέσα από χωματόδρομους, με αγρολούλουδα και μυρουδιές, χάρμα οφθαλμών ενώ κατά την ξενάγηση του ο κύριος Γεδεών μας πληροφόρησε ότι υπάρχει σε ένα απόκρυμνο σημείο μια σπηλιά στην οποία υπάρχει αγίασμα, αλλα πρέπει να πας με τα πόδια. Από το σημείο της πέτρας και κατηφορίζοντας προς το χωριό φαίνονται ξεκάθαρα το Πισσούρι, οι Βάσεις, ο Κύκκος, και ένα σωρό άλλα χωριά που μας έδειχνε ο φίλος μας πια, κύριος Γεδεών και που εμείς έκπληκτοι και εξτασιασμένοι επαρακολουθούσαμε!!

Λες και ήμασταν σε αεροπλάνο και βλέπαμε την γη σαν ζωγραφια από κάτω…

Στον Βράχο της Παναγίας, υπάρχει η πατημασιά της καθώς επίσης και το αποτύπωμα του χεριού της, όταν ακούμπησε στον Βράχο!

Ειλικρινά, αν δεν τα δει από κοντά κάποιος όλα αυτά δεν θα πιστεύει ότι υπάρχουν τέτοια μέρη στην Κύπρο και όχι μόνον αλλά από την Πάφο απέχουν είκοσι λεπτά δρόμο…

Επιστρέφοντας στο χωριό φανερά ενθουσιασμένοι και χαρούμενοι με τα όσα είδαμε εκεί στον Βράχο και γεμάτοι συγκίνηση, γιατί δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψει κανείς αυτό που νοιώθει κανείς περνώντας από το δάσος, τον Βράχο της Παναγιάς, τα αγριολουλουδα, τα χωριά που φαίνονται, την παρθένα βλάστηση, και την περηφάνια για την όμορφη και μικρή μας πατρίδα πραγματοποιήσαμε  την τελετή Υποσχέσεως, όπου τα καινούργια μας λυκοπουλάκια έδωσαν υπόσχεση και μπήκαν επίσημα στην παγκόσμια προσκοπική οικογένεια ενώ τα παλιά μας λυκόπουλα ανανέωσαν την υπόσχεση τους.

Ακολουθησε δεκατιανο με δροσερους χυμούς και κέικ και μετά παιγνίδι, διαγωνισμός φωτογραφιών μια και δύο από τα λυκόπουλα μας ετοιμάζονται να ολοκληρώσουν το πτυχίο του φωτογράφου…

Μπολικο παιγνίδι και τραγούδι ήρθε να ολοκληρώσει το σκηνικό.

Τέλος, κτο μεσημέρι και πάλι βρεθήκαμε στην ταβέρνα του χωριού, όπου φαγαμε το μεσημεριανο μας. Τα λυκόπουλα αεικίνητα όπως πάντα, μόλις έφαγαν έτρεξαν έξω στο παιγνιδι, στα ανεκδοτα και στα σκετσακια που ετοίμασαν και μας παρουσίασαν.

Σε λίγο, έφτασε στο χωριό και το λεωφορείο που θα μας έπαιρνε πίσω στην πόλη μας.

Με βαριά καρδιά αποχαιρετήσαμε τους κατοίκους εκεί, ιδιαίτερα την κυρία Ιουλία που με παράπονο μου είπε πως δεν πηγα σπίτι της για να με κεράσει, και παραδίδοντας της τα κλειδιά του χώρου διαμονής μας της υποσχέθηκα ότι σύντομα θα ξαννταμώσουμε και θα έχουμε πιο πολύ χρόνο ώστε να την επισκεφθούμε και στο φιλόξενο σπιτικό της!

Και φεύγοντας, οι κάτοικοι, σαν να μας ήξεραν από καιρό, μας αποχαιρετούσαν κουνώντας τα χέρια τους και στέλλοντας μας ευχές για να έχουμε μια ασφαλισμένη επιστροφή στα σπίτια μας!!

Επιβιβαστήκαμε και πήραμε το δρόμο του γυρισμού, αλλά σίγουρα αφήσαμε ένα μέρος της καρδιάς μας εκεί στο όμορφο, γραφικό, φιλόξενο, πανέμορφο κι ευλογημένο από τον Θεό χωριουδάκι, με τους φιλικούς και καλοσυνάτους του ανθρώπους, όπου τα σπίτια τους και οι καρδιές τους είναι ανοικτές για όλο τον κόσμο!

Ευχαριστούμε το χωριό Δορά, τον κοινοτάρχη για την φιλοξενία του και την έγνοια που είχε για μας, τον κύριο Γεδεών για την ξενάγηση που μας έδωσε την ευκαιρία να ζήσουμε, τον πολύ εξυπηρετικό μάστρο της ταβέρνας που μας περιποιήθηκε με φροντίδα, τον Γιάννο κοινοτικό γραμματέα και παλιό μου φίλο και συμφοιτητή που ήταν ο κρίκος που μας σύνδεσε με το μικρό αυτό παράδεισο, και τέλος στην εκλεκτή φίλη Τασούλα η οποία … έβαλε κι αυτή το λιθαράκι της για την διήμερη δράση των λυκοπουλων στο πανέμορφο χωριό, την Δορά, που όσοι δεν την επισκεφθήκατε είναι καιρός να το πράξετε.

Θα γυρίσετε πίσω στα σπίτια σας και πρίν παρκάρετε θα θέλετε να ξαναπάτε πίσω, όπως κι εμείς!!

Υπογράφοντας το σημερινό οδοιπορικό μας στην Δορά, πρωτού αφήσω την πένα κάτω, θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς το επιτελείο μου, τα τρία κορίτσια – τις ανιχνεύτριες Νατάσα , Αθηνά και Άνθη – και να τους ευχηθώ καλή πρόοδο και πάντα να έχουν υγεία και ευλογία από τον Θεό, και αγάπη μέσα τους!

Λυκομάνα  Μπαλού

Μαρία Μασούρα

52ον Σ.Π.Πάφου

c7d5e1a5850f7784e5498f37df84ee28

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s