ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

Πέτρα που κυλά δεν χορταριάζει!

 Όταν ήμασταν εμείς μαθητές πολλοί από εμάς παρόλο που είχαμε την άσβεστη δίψα για μάθηση στην ψυχή μας, για διάφορους λόγους και προ πάντων τον οικονομικό δεν είχαμε την ευκαιρία να πηγαίνουμε σε φροντιστήρια και να μαθαίνουμε ή να έχουμε έξτρα και ίσως πιο εμπεριστατωμένη βοήθεια όπως είχαν άλλοι συμμαθητές μας.

Επίσης, η εξέλιξη της τεχνολογίας, η οποία έγινε με γοργά βήματα ήρθε όταν πια εμείς ήμασταν  μαχητές και αγωνιστές της ζωής, της επιβίωσης, του μεροκάματου και η ζωή που κάναμε ή τα ωράρια εργασίας μας – και όσοι δούλεψαν σε ξενοδοχεία μπορούν να αντιληφθούν τι εννοώ –  δεν μας επέτρεπαν να κάνουμε και πολλά.

Την ώρα που λειτουργούσαν τα απογευματινά μαθήματα εμείς δουλεύαμε ή σχολάναμε μεσάνυκτα όπου τα εκπαιδευτήρια και τα φροντιστήρια ήταν ήδη κλειστά!

Δεν είναι ότι είμαστε βλάκες ή ανίκανοι να εκπαιδευτούμε και να μάθουμε πολλά καινούργια πράγματα απόδειξη πως όταν προσωπικά ένοιωσα την ανάγκη να μάθω μια ξένη γλώσσα για να μπορώ να είμαι καλός υπάλληλος το έπραξα, μαθαίνοντας Γερμανικά, τα οποία  μου χρησίμευσαν πολύ τότε στα ξενοδοχεία όπου εργαζόμουν προς εξυπηρέτηση των πελατών μας.

Αργότερα, όταν μάθαινα για διάφορα σεμινάρια που γίνονταν, προσπαθούσα να πηγαίνω να τα παρακολουθώ και να μαζεύω γνώσεις, όπως η μέλισσα μαζεύει την γύρη.

Μπορεί να μην είχα την ευκαιρία να πάω σε ένα πανεπιστήμιο του εξωτερικού και να σπουδάσω, να πάρω όλα τα αναγκαία εφόδια και πτυχία που απαιτεί η ζωή στο σήμερα, αλλά κάνω τον δικό μου αγώνα και κερδίζω σιγά – σιγά μικρές μάχες!

Ποτέ δεν ήμουν βαθμοθήρας και ποτέ δεν με ενδιαφέρουν οι βαθμοί αλλά πάντα έχω σαν γνώμονα να μαθαίνω και να ρουφώ τις γνώσεις σαν νέκταρ!

Γιατί ΝΕΚΤΑΡ είναι οι γνώσεις και μάλιστα πολύ γλυκό!

Έτσι, βρέθηκα στα 25 μου και πάλι στα θρανία και όταν αυτό τέλειωσε και η ζωή πάλι δεν μου έδωσε την ευκαιρία που μου άξιζε, δεν έμεινα εκεί.

Εφάρμοσα την παροιμία που πολύ σοφά λέει πως πέτρα που κυλά δεν χορταριάζει και ελπίζω να γίνομαι όλο και καλύτερη και πιο χρήσιμη στην δουλειά μου, για τους γύρω μου και στην κοινωνία.

Έχω παρακολουθήσει πολλά σεμινάρια σχετικά με τα ξενοδοχειακά, ειδικά όταν ήμουν υπάλληλος στην ξενοδοχειακή βιομηχανία, τα οποία με έκαναν καλύτερο υπάλληλο και γνώστη των όσων απαιτούσε η δουλειά μου και ακόμη παραπάνω.

Ξεκίνησα και μαθήματα κιθάρας,  αλλά μάλλον ή δεν έχω το ταλέντο και το μουσικό αυτί ή ξεκίνησα πολύ μεγάλη για να μπορούσα να λειτουργήσω σαν σφουγγάρι!

Έτσι, ενώ τσάκα τσάκα είχα μάθει 20 τραγούδια να παίζω και να τραγουδώ, όταν ήρθε το καλοκαίρι και έκλεισε το ωδείο, σιγά σιγά τα ξέχασα και είναι σαν να μην τα έκανα ποτέ.

Βέβαια, παρακολούθησα κι άλλων θεμάτων εκπαίδευση, όπως θεατρικά εργαστήρια, διάφορα προσκοπικά που σου δίνουν την ικανότητα και την γνώση πώς να ανταπεξέλθεις και στην κατασκήνωση, στις πρώτες βοήθειες, και γενικά με τα παιδιά, την ψυχολογία τους και όλα όσα σε καθιστούν πραγματικά χρήσιμο όταν έρθει η ώρα!

Η εξέλιξη της τεχνολογίας παρόλα αυτά με γοργούς ρυθμούς με προσπερνούσε και εγώ είχα μείνει αρκετά χιλιόμετρα μακριά!

Πάντα θαύμαζα ειδικά τα παιδιά που μπορούν να χειριστούν με τόση ευκολία τα διάφορα θαύματα της τεχνολογίας(!) από το κινητό έως τον ηλεκτρονικό υπολογιστή!

Προσπάθησα, αποτυχημένα 3-4 φορές να αρχίσω μαθήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών για να μην… χορταριάσω(!), αλλά πάντα κάτι δεν βόλευε ή οι ώρες ή ο τόπος ή οι μέρες!

5778648_f520

Φέτος, αποφάσισα να μην το αναβάλω άλλο και να αρχίσω μαθήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών για να μάθω τουλάχιστον τα βασικά προγράμματα και τα μυστικά τους ώστε και πάλι να αποδειχθώ ένας χρήσιμος υπάλληλος όταν θα έρθει η ώρα.

Γιατί ότι ήξερα μέχρι την μέρα που άρχισα τα μαθήματα επίσημα ήταν από αυτοδίδακτα έως… μπακαλίσιμα!

Ο πανικός και ο φόβος που με έπιανε όταν «κάτι πάθαινε το κομπιούτερ» σιγά σιγά εξαφανίστηκε και έδωσε την θέση του στην γλυκιά αίσθηση της προόδου, της μάθησης, και της δημιουργίας.

Η καθηγήτρια που μου έστειλε ο Θεός, με πολλή υπομονή και φροντίδα θα το χαρακτήριζα άρχισε να με εφοδιάζει με γνώσεις και με πίστη ότι μπορώ να τα καταφέρω, να πετύχω και να ανεβώ σκαλοπάτια όσον αφορά την γνώση.

Κάθε νέο πρόγραμμα που αρχίζαμε ή ακόμα και τώρα, με πιάνει ακόμα εκείνος ο φόβος που είναι σαν να ταξιδεύεις στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, αλλά και πάλι η φράση «έχε μου εμπιστοσύνη» και ένα ζεστό χαμόγελο από την καθηγήτριά μου είναι το πιο πολύτιμο και δυνατό όπλο να κατακτήσω ακόμα μια κορυφή, να κερδίσω ακόμα μια μάχη!

Ξέρω πως έχω πολύ δρόμο ακόμα, έτσι κι αλλιώς η τεχνολογία ώρα με την ώρα αναπτύσσεται, αλλά πλέον δεν με τρομάζει τόσο, ξέρω ότι κάνω βηματάκια και κάθε μέρα προοδεύω και πιο πολύ!

Μέσα από αυτή την κατάθεση ψυχής, συμβουλεύω τον καθένα από εσάς, μικρό ή μεγάλο γιατί όλοι έχουμε δικαίωμα στην μάθηση και στην γνώση  να βρείτε χρόνο για ένα φροντιστήριο, να φροντίσετε δηλαδή να μάθετε κάποιο καινούργιο θέμα που είτε σας ενδιαφέρει προσωπικά είτε θα σας είναι ένα χρήσιμο εργαλείο στην δουλειά σας και γενικότερα στην ζωή σας.

Ότι μάθουμε καλό μας κάνει, και πάντα η γνώση και η μάθηση είναι το καλύτερο όπλο για την ζωή!

Εγώ θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους μου τους καθηγητές που με ανάλαβαν μέχρι σήμερα, γιατί ξέρω τους παίδεψα λίγο μέχρι να με μάθουν και μέχρι να μου μεταδώσουν γνώσεις και μάθηση με σωστές βάσεις και αξιοπρέπεια.

Μα πιο πολύ από όλους, αισθάνομαι ότι οφείλω ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΩ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην καθηγήτρια μου, που με μαθαίνει κομπιούτερ.

Γιατί ειδικά σε αυτήν και όχι σε κάποιον από τους άλλους;

Μα πολύ απλά. Την κιθάρα, τις ξένες γλώσσες, τα γράμματα ποτέ δεν τα φοβήθηκα. Ποτέ δεν ένοιωσα να πνίγομαι. Πάντα είχα την έγνοια να μάθω όσα διδασκόμουν και να φανώ άξιος μαθητής αλλά ποτέ δεν ένοιωσα αυτό που ένοιωθα με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Δηλαδή, την αίσθηση ότι «με ξεπερνάει», ότι είμαι με το κομπιούτερ μου, αλλά άμα συμβεί το ότιδήποτε εγώ να μην μπορώ να αντιδράσω για να διορθώσω το πρόβλημα ή να δώσω λύση.

Πολλές φορές, στην αρχή ειδικά με έλουζε κρύος ιδρώτας όταν κάτι συνέβαινε, όταν δεν ήξερα πώς να προχωρήσω. Τώρα, και μετά από μερικούς μήνες εκπαίδευσης, έχει αλλάξει. Έχω μάθει να αντιμετωπίζω και να δαμάζω αυτό το θεριό – τον ηλεκτρονικό υπολογιστή – και μάλιστα μου έχει γίνει απαραίτητος!

Έχει σίγουρα απλουστεύσει την ζωή μου και το γεγονός ότι μπορώ να χειριστώ κάποια προγράμματα ή καταστάσεις  μου χαρίζει δύναμη, χαρά και ελπίδα! Ότι μπορώ! Ότι η ζωή μπορεί να με προσπέρασε αλλά μου δίνονται δυνάμεις και με αργά αλλά σταθερά βήματα προχωρώ δυναμικά και ποιοτικά!

Ευχαριστώ λοιπόν την εκπαιδευτικό στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές Σαλώμη Ευριπίδου για την υπομονή, την επιμονή και την εφευρετικότητα  της να μου μαθαίνει νέα πράγματα, και για την στήριξη που μου δίνει όταν πανικοβάλλομαι ή απογοητεύομαι!

Γιατί σημασία δεν έχει μόνο να φθάσεις στον προορισμό σου ή να μαζέψεις αναμνήσεις και διδάγματα καθ’ οδόν αλλά σημασία έχει και να φθάσεις σώος και αβλαβής εκεί για όπου έβαλες πλώρη!

Καλή μάθηση σε ότι κι αν μαθαίνετε και αν είναι κάτι που θέλετε να μάθετε μην το αναβάλλετε! Ποτέ δεν είναι αργά για όλους μας να ξεκινήσουμε να μαθαίνουμε και να διεκδικούμε την μόρφωση και το γλυκό σκίρτημα στην καρδιά που αφήνει ένας έπαινος ή μια επιτυχία από εκεί που δεν την περίμενες. Σημασία δεν έχει η ηλικία. Σημασία έχει να θέλεις κάτι. Τότε το μπορείς και το κατακτάς!!

ckz8_girl2

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s