ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ Της Μαρίας Μασούρα

13775457_1125979960773975_4951968850588330717_n

13775541_1125979807440657_5846971655181230343_n

Με ρωτα το φεησμπουκ “τι σκεφτεσαι;” και μου παρουσιαζει και υπενθυμίσεις προ δύο ετων… Αυτό που σκέφτομαι, λοιπον, αγαπητή μου ομάδα του φέησμπουκ είναι ότι η χρονια 2014 και πιο συγκεκριμένα η ημερομηνία 18 οκτ. 2014 έμελλε να μου αλλάξει την ζωή, να φέρει τα πάνω κατω και από κεινη την μέρα και μετά να μην είμαι η ίδια ποτέ ξανα. Ολα κυλούσαν πιο υπέροχα κι από την λέξη “υπεροχα”, ήταν Σαββατοκύριακο και είχα διοργανώσει το πρώτο διήμερο λυκοπούλων στο 52. Καποιος γονιός, χάρισε ένα γουρουνάκι που το έσφαξε και ετοίμασε σε κομμάτια για σουβλάκια και ο Τάκης, η Νατάσα και ο Χρίστος ανάλαβαν να τα περάσουν στα σμιλάκια. Εγω είχα αναλάβει όλο το υπόλοιπο μέρος του προγράμματος, όπως χειροτεχίες με γυψο για τα λυκόπουλα, εκπαιδευτικό πρόγραμμα και τραγούδια, ενώ οι προαναφερθέντες τρείς ανάλαβαν να ετοιμάσουν τα του δείπνου, όπως και οι μανούλες μας οι οποίες ανάλαβαν ναετοιμάσουν πεντανόστημα φαγητά και κέϊκ με τα οποία θα δειπνούσαμε όλοι, παιδιά, αρχηγοί, επιτελείο, γονεις και φίλοι του προσκοπισμού που μας είχαν τιμήσει με την παρουσία τους εκείνο το βράδυ. Όπως έλεγα λοιπόν, Εγω με τα λυκοπουλάκια διανύαμε ένα ευχάριστο απόγευμα, το οποίο κορυφώθηκε όταν ήρθε στο οίκημα μας η θεατρική συγγραφέας Νεοφύτα Πολυδώρου και μας παρουσίασε το όμορφο βιβλίο της σε θεατρικό στυλ. Κάτι που ξετρέλλανε τα παιδιά αλλά και όλους μας! Παραμύθι, διαγωνισμός, παιγνίδι, τραγούδι, χειροτεχνίες, τι άλλο θα ήθελε ένα παιδί ή ένας πρόσκοπος γενικά για να ναι ευτχισμένος; Τίποτα άλλο, σας το εγγυώμαι! Ετσι λοιπόν, πέρασε το απόγευμα μας και σε κάποια στιγμή ήρθε η ώρα του δείπνου, τα σουβλάκια ετοιμάζονταν, οι μαμάδες ήρθαν και έφεραν τα εδέσματα και γίνονταν οι τελευταίες πινελιές στο ευλογημένο μπουφέ μας και σε λίγο θα άρχιζε και το καλλιτεχνικό πρόγραμμα μας, με την έλευση της φωτιάς σε πυρσούς, από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα θα παραδίδονταν από τους ανιχνευτές μας και μεταφορείς της φλόγας στην Αρχηγό Μπαλού, η οποία στεκόταν στο σημείο όπου ήταν ο κύκλος με τα στοιβασμένα ξύλα που θα γίνονταν το camp fire μας και που θα σήμανε την γιορτή! Ολα πήγαιναν καλά, τραγούδια, σκετσάκια, ανέκδοταν από όλους μας ήρθαν να συμπληρώσουν την βραδιά, τα φαγητά μας σερβιρίστηκαν και όλα κυλούσαν πιο όμορφα και τέλεια από το αναμενώμενο! Αυτό συμβαίνει βέβαια, μόνο όταν υπάρχει συνεργασία από όλους. Σε κάποια στιγμή και όταν η ώρα είχε πάει σχεδόν 9.30 το βράδυ, αρκετοί γονείς είχαν φύγει, τα παιδιά συνέχιζαν να τραγουδούν και να περνούν υπέροχα, κι εγώ πήγα να φέρω την φωτογραφική η οποία ήταν μέσα και φορτιζόταν, αφού όλη την ημέρα δεν σταμάτησε λεπτό να αποτυπώνει και να περνά στην αθανασία τις υπέροχες στιγμές μας με τα γλυκά λυκόπουλα. Εκείνη την ώρα, κάποιος γονιός θα έφευγε και ηρθε να με καληνυχτίσει, κι εγώ στην προσπάθεια μου να πάω κοντα του, πάτησα έναν υπνόσακκο ο οποίος γλίστρισε και εγώ έπεσα κάτω μετόση δύναμη και φόρα που θρυμματίστηκε ο καρπός του δεξιού μου χεριού… Τα μάτια μου έκλεισαν από τον πόνο και δεν άνοιγαν, και δεν ξέρω πόση ώρα καθόμουν εκεί και έκλαιγα τρίβοντας το χέρι μου, που δεν ήξερα, ούτε φανταζόμουν τι είχε συμβεί στην πραγματικότητα! Η Αθηνα μας,αντιλήφθηκε την απουσία μου από τον χώρο της φωτιάς και ήρθε να με βρει, γιατί όλοι ξέρουν ότι είμαι λάτρης της φωτιάς και του καλλιτεχνικού προγράμματος των λυκοπούλων, οπότε αφού έλειπα, το αντιλήφθηκε ότι κάτι συνέβηκε και ήρθε να με ψάξει. Μόλις με είδε στην κατάσταση αυτή, ολόασπρη από τον πόνο και με κλειστά μάτια δακρυσμένα με ρώτησε ανησυχη τι είχε συμβεί και γω ψελλίζοντας, δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό, της είπα ότι έπεσα χάμω. Ετρεξε αμέσως και ενημερωσε την Νατάσα και τον Τάκη που είναι και γιατρός, ήρθαν με είδαν, μου έκαναν τις πρωτες βοήθειες και επέμεναν να πάμε στις πρώτες βοήθειες να δούμε τι γίνεται. Αλλά, εγώ δεν ήθελα να πάω γιατί δεν υπήρχε θέμα να εγκαταλείψω τα λυκόπουλα μου ουτε στιγμή! Περνώντας η ώρα καταλάγιασε ο πόνος, ήπια και δυο παναντολ (να μην σας πω ότι ηταν ληγμένα από το το 2002) και ξαναπήγα στην όμορφη παρέα, εν τω μεταξύ τα λυκόπουλα είχαν πάει για ύπνο και μείναμε εμείς οι μεγάλοι να φρουρούμε και να πίνουμε καφεδάκι στην φωτιά. Οτι πιο όμορφο μπορείτε να ζήσετε, λέγοντας αναμνήσεις από τα παλια μας χρόνια, και να γελάμε με τις σκανδαλιές και τα όσα ζήσαμε από παιδιά μαζί στα μονοπάτια του προσκοπισμού… Το πρωι ξυπνήσαμε χαρούμενοι, αν και εμενα το χέρι μου ήταν παγωμένο και “κρεμμόταν”, αλλά από δίπλα τα λυκόπουλα είχαν ήδη αρχίζουν να τιτιβίζουν σαν χαρούμενα πουλιά και η μέρα μας μόλις άρχιζε!! Ετοιμαστήκαμε, καθαρίσαμε τον χώρο, πήραμε το πρωινο μας και πήραμε το στρατί που οδηγεί προς το λιμανακι με τραγούδι, κέφι και χαρα! Επισκεφθήκαμε τον αρχαιλογικό χώρο και το κάστρο, πήραμε πολλές πληροφορίες σχετικά με τον αρχαιολογικό θησαυρό που υπάρχει εκεί και παίξαμε πολλά παιγνίδια με χαρα και κέφι, ενώ το τραγουδι μας συντρόφευε συνεχώς .Κατα το μεσημεράκι επιστρέψαμε πίσω στο οικημα μας όπου οι γονείς παρέλαβαν τα ευτυχισμένα λυκόπουλα τους. Πήγα και γω σπίτι, ξεκουράστηκα και ούτε που υποπτευόμουν τι συνέβαινε… Την επομένη και την μεθεπόμενη πήγα κανονικά στην δουλειά και ένας μικρός πόσο στον καρπό του δεξιου μου χεριού με πείραζε, αλλά βρήκα την λύση και έβαλα μια διπλωμ΄νη πετσετούλα και το ακουμπουσα επάνω, κι αυτο μου απάλυνε τον πόνο. Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή ήμουν με αδεία από την δουλειά αλλά την έβγαλα στο νοσοκομείο, στις ακτινογραφίες και στο MRI με έναν γιατρό φανερά να ανησυχεί και να κάνει λόγο για άμεση επέμβαση ή χάσιμο του χεριού… Η Παρασκευή μας βρήκε πολύ αναστατωμένους στο Μασουρέϊκο, όταν πλέον είχαμε όλα τα αποτελέσματα για το θρυμματισμένο χέρι μου. Πήγαμε με τον πατέρα μου σε έναν δεύτερο γιατρό, να πάρουμε μια δεύτερη γνώμη, αλλά κι εκείνος μας εκανε την καρδιά περιβόλι αφου εκανε λόγο για την σοβαρότητα του περιστατικού και ακόμη για κόψιμο του χεριου… Οι ώρες από κει και πέρα κύλησαν πολύ αργά ενώ αντίθετα καυτα δάκρυα ανάβλυζαν από την ψυχή μου η οποία είχε αφεθεί σε ένα τόπο γεμάτο φόβο και αβεβαιότητα. Οι γονείς μου, προσπαθησαν να με ηρεμήσουν και μου έλεγαν οτι θα κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε και πινοντας καφέ εξετάζαμε ποιο θα ήταν το καλύτερο ενδεχόμενο για την περίπτωση μου. Ο Θεός, δεν άργησε να στείλει τον εξάδελφο μου, στέλλοντας μαζί του και την λύση στο πρόβλημα μας. Ηρθε και αφού άκουσε τα καθέκαστα μας μίλησε για τον γιατρό Δρ Αλκη Αλκιβιάδη περίφημο γιατρό, μάγο, άγιο, θεόσταλτο δεν ξέρω πως να τον χαρακτηρίσω. Επικοινωνήσαμε μαζί του και είπε πως δεν σηκωνε αλλη καθηστέρηση γιατι θα χαναμε το χερι. Ετσι 18 Οκτ. τον συναντησαμε και 30 είχα ήδη αφεθει με πλήρη εμπιστοσυνη στα χέρια του. Και από την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε είχε την δυναμη να σταματησει καθε φόβο μου και ακομα καθε φυλλαρακι στην ψυχή μου που κουνιόταν από φόβο… Είναι ο γιατρός που έχει σώσει χιλιάδες χέρια, πόδια, δάκτυλα, ανθρώπους που θα έμεναν παράλυτοι είτε από κροτίδες είτε από άλλα δυστυχήματα και ατυχήματα… Είναι ο γιατρός που μου έσωσε το χέρι μου, είναι ο γιατρός που έψαξε αλλά δεν βρήκε άλλο παρόμοιο γεγονός καταγραμμένο στα παγκόσια ιατρικά βιβλία, είναι ο γιατρός που θεώρησε την περίπτωση μου case study και που τρία χρόνια ακόμα μετά, παρακολουθεί την εξέλιξη του χεριού και την παρουσιάζει στα σεμινάρια, και στα πανεπιστήμια που διδάσκει. Είναι ο γιατρός που χρειαστηκε 7 ώρες χειρουργείο, διπλο χειρουργείο μάλιστα όπου και μεταμόσχευσε την περόνη του δεξιού ποδιού στο δεξί χέρι με πλατίνα κτιζοντας έναν καινούργιο καρπό και καθαρίζοντας με προσοχή το κάθε θριμματάκι που υπήρχε μέσα στο χέρι… 7 ωρες χειρουργείο λοιπόν, 15 μέρες μέσα στην πολυκλινική, 11 μήνες φυσιοθεραπείας, τόσος χρόνος που με άλλαξε, με πόνεσε και κυριολεκτικά και μεταφορικά, ενας χρόνος που έφερε τα πάνω κατω στην υπαρξη μου. Γιατι από κει και πέρα η ζωή ποτέ δεν θα ναι όπως ηταν πριν. Οχι. Ομως τώρα έγινε πιο ποιοτική, πιο ουσιαστική θα έλεγα, κράτησα ανθρώπους στην ζωή μου που ξερω οτι με αγαπουν και που κανουν καλο στην ψυχη μου και βαδίζω πιο στέρεα. Ξερω από πάντα ποσο όμορφη είναι η ζωή και από παιδί ζωγράφιζα με πολλά χρώματα, όπως πάντα αυτό κάνω. Καμμιά φορά έρχονται ωρες που με τσακκίζουν αλλά περνά γρήγορα. Υπάρχουν κάποια λούλουδα στο περιβόλι της ζωής μου που ευωδιάζουν και ειναι θεοσταλτα. Μονο αυτα κραταω και έχω σιμά στην καρδιά μου. Σιγουρα, δεν ηταν εύκολη υπόθεση και δεν ειναι ακομα. Αλλά, σημασία έχει ότι είμαστε εδώ το παλεύουμε και η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταια. Επίσης, ήρθε στην πορεία και η επέμβαση του στομαχιού ακόμα ένα βήμα προς το καλύτερο και βέβαια μέσα σε όλα αυτα τα σεναρια επιστημονικής παγματηκοτητας που αναγκάστηκα να ζήσω ήρθε και η αναπτυξη στο πνευματικό μου επίπεδο δινοντας μια άνιση μάχη με την τεχνολογία και τα κομπιουτερ αλλά με συμμαχο και καθοδηγητή την Σαλώμη Ευριπίδου, δεν υπάρχει περίπτωση πια ουτε μία στο εκατομύρριο να αστοχήσω, και εδώ και ένα μήνα μπήκε ακομα μια καινοτομία στην ζωή μου, ο χορός με τον εκλεκτό Χάρη Πάζαρο να είναι δίπλα μου σε κάθε φιγούρα με την υπόσχεση ότι πήγα κοντα του φοβισμένα και θα φύγω χορεύοντας… Φεησμπουκ, ελπίζω να σου ελυσα την απορία, τι σκέφτομαι όταν μου υπενθυμίζεις κάτι που δεν ξεχνάω έτσι κι αλλιώς…

13769523_1125980640773907_6178339296672166629_n

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s